مهدی جعفری؛ محیط‌بانِ آزادی

 

مهدی جعفری، جوان ۲۳ ساله‌ای که روحش با طبیعت و سفر گره خورده بود، در شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در منطقه خانی‌آباد تهران به مقصدی ابدی پرکشید. او که بخش زیادی از خاک ایران را با پای پیاده و در کمپینگ‌های شبانه پیموده بود، این بار در خیابان‌های پایتخت هدف قساوت قرار گرفت.

اصابت گلوله از پشت به کمر او، گویای حقیقتی تلخ از نحوه برخورد با جوانانی است که جز حق‌خواهی سلاحی نداشتند.

اما تراژدی مهدی به همین‌جا ختم نشد؛ گزارش‌ها حاکی از آن است که او پس از اصابت گلوله همچنان نفس می‌کشید، اما مأموران با قساوتی بی‌حد، مانع از انتقال او به بیمارستان شدند تا جانِ این جوان در همان محل و در غربتِ خیابان ستانده شود. پیکر مهدی که به همراه پدر و عمویش نان‌آور سفره خانواده بود، تنها با اخذ تعهد و پرداختِ هزینه‌ی غیرانسانیِ «حق تیر» به خانواده‌اش تحویل داده شد. مهدی جعفری در قطعه ۲۲۵ بهشت‌زهرا به خاک سپرده شد، اما نام او به عنوان کسی که جان خود را برای آزادی فدا کرد، در هر کوه و جنگلی که روزی در آن قدم نهاده بود، طنین‌انداز خواهد ماند. جوشش خون او، ادامه راه قیام و سرنگونی است.