علی زندیهپری، جوانی ۲۶ ساله و متخصص باطریسازی، تجسمِ غیرت و ایستادگی در کوچهپسکوچههای ملایر بود. او که بار سنگین نانآوری خانواده را بر دوش میکشید، در شامگاه ۱۸ دیماه ۱۴۰۴، زمانی که سرمای زمستان با داغِ گلولهها درآمیخت، در صف مقدم اعتراضات ایستاد.
در آن شب شوم، نیروهای سرکوبگر رژیم با شلیک مستقیم به سر، این جوان تنومند و فداکار را هدف قرار دادند. شلیک به سر، نه یک اتفاق، بلکه نشان از کینهی عمیق مستبدان نسبت به آگاهی و شجاعت نسل جوانی است که دیگر حاضر به باج دادن نیست. علی زندیهپری، که دستانش بوی روغن و کار میداد، در اوج جوانی و در حالی که تکیهگاه خانوادهاش بود، با شکوهی تمام جان خود را فدای آزادی کرد. امروز ملایر، داغدارِ پسری است که چراغ خانهاش خاموش شد تا نوری در تاریکیِ وطن بتابد. یاد او و ایثارش، سندی است بر مظلومیت و در عین حال ارادهی تسلیمناپذیر ملتی که برای رهایی، عزیزترینهایش را تقدیم میکند.
نظرات
ارسال یک نظر