مریم کلاته فریادِ خاموشِ سعادت‌آباد

 

پنج‌شنبه، ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، روزی بود که نام مریم کلاته به فهرست بلندبالای جان‌باختگان راه حق پیوست. مریم، شهروند کورد ۳۱ ساله‌ای که اصالتاً اهل سبزوار و ساکن تهران بود، در میانه‌ی هیاهوی اعتراضات مردمی در منطقه سعادت‌آباد، هدف قساوت نیروهایی قرار گرفت که پاسخ فریاد را با سربِ داغ دادند.

شلیک مستقیم گلوله جنگی به ناحیه حساس گردن، او را در وضعیتی وخیم راهی بیمارستان بهمن کرد.

تلاش کادر درمان در راهروهای پر از اضطراب بیمارستان بی‌نتیجه ماند و قلب مریم، که برای آزادی می‌تپید، از حرکت ایستاد. او که تجسم شجاعت زنی از تبار سربداران در پایتخت بود، سرانجام در سکوت سنگینِ روز شنبه ۲۰ دی‌ماه، در قطعه ۳۲۷ بهشت‌زهرا (ردیف ۱۴۱، شماره ۱۱۷) در آغوش خاک آرام گرفت. مریم کلاته جان خود را برای آزادی فدا کرد تا ثابت کند آرمان‌های یک ملت، با هیچ گلوله‌ای از بین نمی‌رود. روایت او، داستانِ ایستادگی زنی است که فاصله خانه تا خیابان را برای ساختن فردایی بهتر پیمود، اما بازگشتش به خانه، با پیکری غرق در خون بود.