مدال‌هایی که به دار آویخته شد

 

صالح محمدی، تنها ۱۹ بهار از عمرش گذشته بود؛ جوانی که تشک کشتی برایش میدان رویاپردازی بود و مدال‌های طلای جهانی‌اش، گواه آینده‌ای روشن که برای خود و وطنش متصور بود. اما تقدیر این قهرمان آزادکار، نه در میدان مسابقه، که در سپیده‌دم یک پنجشنبه تلخ رقم خورد.

او که در جریان اعتراضات دی‌ماه بازداشت شده بود، در فرآیندی ناعادلانه و بر اساس اعترافاتی که تحت فشارهای شدید از او ستانده شد، به پای چوبه دار رفت. با وجود نبود هیچ‌گونه شواهد و مدارک معتبر قانونی، سحرگاه امروز نام او در کنار مهدی قاسمی و سعید داوودی، به فهرست بلندبالای کسانی پیوست که جان خود را در راه آزادی نثار کردند.

کشتی‌گیری که قرار بود پرچم ایران را در سکوهای جهانی به اهتزاز درآورد، حالا خود به نمادی از ایستادگی تبدیل شده است. رویاهای صالح را کشتند، اما نام او و هم‌بندانش در حافظه تاریخی این سرزمین حک شد. قهرمانان نمی‌میرند؛ آن‌ها در تک‌تک فریادهای عدالت‌خواهی تکثیر می‌شوند.