میلاد بیرانود معمارِ سرخِ خرم‌آباد

 

جمعه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، خیابان ناصرخسرو خرم‌آباد شاهد پرکشیدن جوانی بود که رؤیاهایش را نه در نقشه‌های معماری، که در خاکِ وطن جست‌وجو می‌کرد.

میلاد (محمد) بیرانوند، دانش‌آموخته ۳۹ ساله معماری، که به دلیل نبود شغل و شرایط دشوار اقتصادی، دستان هنرمندش را به کشاورزی در زمین‌های پدری سپرده بود، در جریان اعتراضات هدف شلیک مستقیم قرار گرفت.

گلوله‌هایی که گردن و پهلوی او را شکافتند، فریاد آزادی‌خواهی‌اش را خاموش نکردند. روایتِ تکان‌دهنده‌ی همراهان او نشان از مظلومیت مضاعفش دارد؛ خانواده‌ای که نیمه‌شب با تماسِ غریبه‌ای از پشت تلفن میلاد، آواره‌ی بیمارستان‌ها شدند و تنها پیکر بی‌جان فرزندشان را یافتند. آن‌ها برای نجات پیکر میلاد از چنگال نیروهای امنیتی، ساعت‌ها او را در ماشین در سطح شهر چرخاندند، اما در نهایت دیوارهای سردخانه و فشارهای امنیتی، وداع را بر آن‌ها سخت‌تر کرد.

میلاد در فضای شدیداً امنیتی و تحت فشار نیروهای لباس‌شخصی، در قبرستان خانوادگی خاندان بیرانوند در «خضرآباد» به خاک سپرده شد. اگرچه اجازه تشییع عمومی داده نشد، اما نام او به عنوان عصیانگری که از زمین‌های کشاورزی به خیابان‌های آزادی شتافت، در حافظه تاریخ ایران حک شد تا یادآور مردی باشد که برای آزادی، جان خویش را فدا کرد.