میلاد بیرانود معمارِ سرخِ خرمآباد
جمعه ۱۹ دیماه ۱۴۰۴، خیابان ناصرخسرو خرمآباد شاهد پرکشیدن جوانی بود که رؤیاهایش را نه در نقشههای معماری، که در خاکِ وطن جستوجو میکرد.
پوریا جوادی تکیهگاهی که فرو ریخت
پوریا جوادی، جوان ۲۸ سالهی اهل شهرستان داراب فارس، دانشجوی مقطع کارشناسی ارشد در تهران و نانآور خانوادهای که از ۱۲ سالگی بار مسئولیتشان را بر دوش داشت، قربانی دیگری از حوادث دیماه ۱۴۰۴ گشت.
پوریا که پیشتر مدرک کارشناسی خود را در رشته برق از دانشگاه بیرجند دریافت کرده بود، در کنار تحصیل در مقطع ارشد و کار در یک شرکت خصوصی، قلب تپندهی خانوادهاش بود. او که در کودکی پدرش را از دست داده بود، نهتنها معاش خانواده را تامین میکرد، بلکه در باغ پرتقال خانوادگی عرق میریخت و در روزهای سخت، پرستار برادر مصدوم و خواهرزادهاش بود.
در شامگاه ۱۸ دیماه ۱۴۰۴، در محله پونک تهران، رویای این جوان نخبه با شلیک مستقیم یک تکتیرانداز از پشتبام، هدف قرار گرفت. گلولهی جنگی گلوگاه او را درید. پوریا ۲۰ روز تمام میان مرگ و زندگی جنگید و دستکم سه بار تحت عمل جراحی قرار گرفت، اما سرانجام در ۷ بهمنماه، جان خود را برای آزادی فدا کرد. پیکر او دو روز بعد به زادگاهش منتقل و در خاک داراب آرام گرفت؛ در حالی که خانوادهاش تحت شدیدترین فشارها و تهدیدها برای سکوت قرار داشتند. پوریا، کوچکترین فرزند خانواده، بزرگترین پناه آنها بود که ناتمام ماند.
نظرات
ارسال یک نظر