علیرضا؛ قله‌ی شجاعت

 

علیرضا نجاری، مردی ۴۲ ساله، ورزشکار و دلبسته‌ی طبیعت، کسی بود که روحش با بلندی کوه‌ها و وسعت دشت‌ها گره خورده بود. او که رسم ایستادگی را از صخره‌ها آموخته بود، در روز ۲۰ دی‌ماه ۱۴۰۴، در میانه تظاهرات تهران، نشان داد که قهرمانی تنها در میادین ورزشی نیست.

علیرضا در لحظاتی که تاریخِ بیداری یک ملت در حال نگارش بود، نه در انزوا، بلکه در آغوش گرم‌ترین علایق زندگی‌اش—همسر و مادرش—و در برابر چشمان بهت‌زده‌ی دختر ۱۰ ساله‌اش، هدف کینه قرار گرفت و آسمانی شد.

تصویر وداع او، تصویری است که وجدان هر انسانی را به درد می‌آورد؛ مردی که پناهِ خانواده‌اش بود، در خون خود غلتید تا امنیت و آزادی را برای تمام دختران این سرزمین معنا کند. او که عمری را به فتح قله‌ها گذرانده بود، در نهایت جان خود را برای آزادی فدا کرد تا نامش به بلندترین قله‌ی افتخارِ این مرز و بوم بدل شود. حالا کوه‌ها طنین نام علیرضا را فریاد می‌زنند و نگاهِ دختر کوچکش، عهدی است نانوشته برای ادامه‌ی راهی که پدر با خون خویش ترسیم کرد.