داستان فاطمه علیمحمدی، حکایت تلخ و باورینکردنی از دست رفتن سرمایهای است که جهان به آن نیاز داشت. فاطمه، دانشجوی ۲۷ ساله و نخبه فیزیک هستهای در مقطع کارشناسی ارشد دانشگاه مازندران، تنها یک معترض در خیابانهای هشتگرد نبود؛ او مغز متفکری بود که اختراعاتش، از جمله یک تراشه هستهای برای درمان بیماران دیالیزی، نویدبخش زندگی برای بسیاری بود.
در عصر پنجشنبه ۱۸ دیماه ۱۴۰۴، زمانی که او در کنار مردمش ایستاده بود، هدف شلیک مستقیم به قلب قرار گرفت. او که پس از مرگ پدر، تمام دنیای مادر و خواهرش بود، جان خود را در راه آزادی فدا کرد. پیکر این نابغه جوان سرانجام در ۲۲ دیماه در بهشت سکینه پیدا شد و در میان تدابیر شدید امنیتی و سکوتی اجباری به خاک سپرده شد. فاطمه نهتنها افتخار علمی ایران، بلکه نماد نسلی است که میان تخصص و تعهد به وطن، خیابان را برای فریاد زدن برگزید.
نظرات
ارسال یک نظر