سجاد صحراگرد؛ سرخ‌روی خرم‌آباد

 

شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، خیابان‌های خرم‌آباد و محدوده «میدان ناصرخسرو»، گواه ایستادگی مردی بود که نخواست در برابر بیداد سکوت کند. سجاد صحراگرد، پدر ۳۷ ساله‌ای که تمام دارایی‌اش دو فرزند و عشقی بی‌پایان به وطن بود، در جریان اعتراضات هدف کینه‌ی مزدوران قرار گرفت.

اصابت سه گلوله‌ی جنگی به ناحیه‌ی ران، پیکر او را غرق در خون کرد، اما اراده‌اش را در هم نشکست.

خانواده‌ی پریشان او که وجب‌به‌وجب بیمارستان‌ها را به دنبال عزیزانشان می‌گشتند، سرانجام او را در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان «عشایر» یافتند؛ در حالی که به دروغ به آن‌ها گفته شده بود جراحت او ناشی از «چاقو» است. اما حقیقتِ گلوله‌های جنگی و ترومای شدید بدن، چیزی نبود که پشت دیوارهای بیمارستان پنهان بماند. سجاد که به گفته‌ی کادر درمان تنها ۱۰ درصد شانس بقا داشت، بامداد ۲۰ دی‌ماه جان خود را نثار پیمانش کرد و برای آزادی فدا شد.

حتی پس از شهادت نیز، هراس از نام او ادامه داشت؛ فشار بر خانواده برای گرفتن تعهدهای سنگین و حضور انبوه مأموران لباس‌شخصی در مراسم خاکسپاری‌اش در «صالحین» خرم‌آباد، نشان از وحشتِ حاکمان از خونِ پاک او بود. سجاد رفت، اما نامش به عنوان پدری که ایستاده مرد، در قلب تاریخ لرستان حک شد.