شامگاه ۱۹ دیماه، تهران شاهد وقوع فاجعهای بود که بار دیگر حقِ حیاتِ شهروندان را نشانه رفت. سمانه میرزایی، شهروند ۳۰ سالهای که با دنیایی از امید و عشق به طبیعت شناخته میشد، در محدوده مسجد لولاگر با شلیک مستقیم گلوله جنگی جان خود را از دست داد.
این جنایت در حالی رخ داد که طبق گزارشهای مستند حقوق بشری، استفاده از سلاح جنگی علیه معترضان به یک رویه سازمانیافته تبدیل شده است. از منظر حقوق بینالملل و مطابق با ماده ۷ اساسنامه دیوان بینالمللی کیفری، اعمالی چون قتل و رفتارهای غیرانسانی در قالب یک حمله گسترده علیه غیرنظامیان، مصداق بارز «جنایت علیه بشریت» تلقی میشود. سمانه میرزایی جان خود را برای آزادی فدا کرد تا نامش در کنار کسانی ثبت شود که بهای سنگین حقخواهی را با خون خود پرداختند. روایت او، کیفرخواستی است علیه سیستمی که پاسخ به اعتراض را در لوله تفنگها جستجو میکند.
نظرات
ارسال یک نظر