پنجشنبه، ۱۸ دیماه ۱۴۰۴، برای ساکنان خیابان سلسبیل تهران تنها یک روز معمولی نبود؛ روزی بود که خون جوانی بیست و دو ساله، سنگفرشهای این محله قدیمی را رنگین کرد. متین حبیبی، جوانی که در آستانهی زیباترین سالهای زندگیاش بود، در جریان اعتراضات مردمی هدف قساوت نیروهایی قرار گرفت که مستقیماً سرِ او را نشانه رفتند. شلیکی که نه تنها زندگی یک انسان، که آرزوهای یک خانواده را در لحظهای ویران کرد.
پیکر متین پس از حادثه به مرکز پزشکی قانونی کهریزک منتقل شد؛ جایی که دیوارهایش شاهد خاموشِ مظلومیتِ بسیاری چون اوست. روزها انتظارِ تلخ خانواده برای بازپسگیری پیکر فرزندشان سرانجام در چهارشنبه اول بهمنماه به پایان رسید و پیکر این جوانِ غیور در خاک آرام گرفت. متین حبیبی جان خود را برای آزادی فدا کرد و روایت او، سندی بر شجاعت نسلی است که برای رسیدن به نور، از تاریکترین مسیرها عبور کرد. یاد او در هر گوشه از خیابان سلسبیل زنده است و نامش، لرزه بر پیکرهی کسانی میاندازد که تصور میکردند با خاموش کردن یک شعله، خورشید را از تابیدن باز میدارند.
نظرات
ارسال یک نظر