اعظم باقریان، شهروند ۵۸ساله اهل اصفهان، از جانباختگان اعتراضات سراسری دیماه ۱۴۰۴ است که روز ۱۹ دیماه در جریان اعتراضات این شهر، بر اثر اصابت گلوله جان خود را از دست داد و نامش در شمار جانباختگان راه آزادی ایران جاودانه شد.
برخی نامها فراتر از یک شناسنامه میروند و به بخشی از حافظه تاریخی یک ملت تبدیل میشوند. علیرضا سوری، نوجوان ۱۶ سالهای که شور زندگی در چشمانش موج میزد، یکی از همین نامهاست.
او در شب هجدهم دیماه، در میان هیاهوی اعتراضات مردمی در محمدشهر کرج، نه برای یک حادثه، که برای آزادی ایستاد.
روایت تلخ رفتن او، با شلیک گلولهای گره خورد که سمت راست بدن، ریه و قلب آرزوهایش را نشانه رفت. خونریزی شدید مجالی به تن رنجور او نداد، اما ایستادگیاش مجالی برای فراموشی باقی نگذاشت. علیرضا سوری در اوج جوانی و در حالی که تنها ۱۶ بهار را تجربه کرده بود، جانش را فدای راه آزادی کرد.
او دیگر تنها یک پسر نوجوان از کوچههای کرج نیست؛ او نمادی از نسلی است که ترجیح داد ایستاده با رویاهایش وداع کند تا در سکوت شاهد رنج وطن باشد. یاد او، مانند زخمی بر پیکر محمدشهر، تا همیشه گواه حقطلبی باقی خواهد ماند.
نظرات
ارسال یک نظر