قاسم شمس، جوانی ۳۴ ساله و استادکار کناف، یکی از هزاران نفری بود که آرزوهایش را در لایههای سقف خانههای این شهر جا میگذاشت، اما سرنوشت او در عصر پنجشنبه ۱۸ دیماه ۱۴۰۴ در خیابان ولیعصر شهریار به گونهای دیگر رقم خورد. او که برای اعتراض به خیابان آمده بود، با اصابت مستقیم گلوله جنگی به پیشانیاش، جان خود را در راه آزادی فدا کرد.
قاسم که مردی متاهل بود، چهار روز پس از این واقعه تلخ به آغوش خانوادهاش بازگشت تا در خاک سرد زادگاهش، همدان، برای همیشه آرام بگیرد. او فرزندی نداشت، اما حالا نامش به عنوان عضوی از خانواده بزرگ آزادیخواهان ایران در تاریخ ثبت شده است؛ مردی که با دستهای کارگریاش زیباترین طرح را بر پیشانی تاریخ زد.
نظرات
ارسال یک نظر