امیرحسین محمدزاده رویای سرخ افسریه

 

برخی قصه‌ها پیش از آنکه به فصل اوج برسند، با تبرِ بی‌عدالتی قطع می‌شوند. امیرحسین محمدزاده، نوجوانی ۱۸ ساله که تمام دنیایش در توپ فوتبال و دویدن به دنبال آرزوهایش در تیم جوانان «دلوارافراز» خلاصه می‌شد، در شامگاه اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، مسیری متفاوت را برگزید.

او که به دنبال افق‌های روشن‌تری برای سرزمینش بود، در محله افسریه تهران هدف شلیک مستقیم گلوله‌ی نیروهایی قرار گرفت که قرار بود امنیت‌بخش باشند، نه جان‌ستان.

امیرحسین نه در زمین فوتبال، که در میدان مطالبه‌گری، آخرین بازی زندگی‌اش را با شجاعتی مثال‌زدنی انجام داد. اما تراژدی اصلی پس از رفتن او نمایان شد؛ آنجا که پیکر بی‌جان این نوجوان را گروگان گرفتند و تحویلش را مشروط به پذیرش عنوانی دروغین کردند. خانواده‌ی او میان انتخابِ سکوت و حقیقت، راهِ دوم را برگزیدند تا نام امیرحسین به عنوان نوجوانی که جانش را فدای راه آزادی کرد، در فهرست سرخ‌فام جان‌باختگان دی‌ماه ثبت شود. او حالا دیگر تنها یک فوتبالیست مستعد نیست؛ او نمادِ نسلی است که میانِ نیمکتِ ذخیره ماندن و حضور در میانه میدان، دومی را برگزید تا نامش برای همیشه در تاریخ ایران جاودانه بماند.