خونِ شعله در ساحل

 

برخی نام‌ها، فراتر از یک خبر، به سندی زنده برای اثبات یک جنایت تبدیل می‌شوند. شعله ستوده، مادر ۳۸ ساله‌ای که پناهِ دو فرزندش بود، در جریان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ در شهر ساحلی «چاف» لنگرود، هدف خشونتی قرار گرفت که هیچ نامی جز جنایت علیه بشریت نمی‌توان بر آن نهاد.

در آن شنبه‌ی خونین (۲۰ دی‌ماه)، وقتی فریادهای حق‌طلبی در میدان اصلی شهر طنین‌انداز شد، پاسخِ حاکمیت نه شنیدن، که شلیک بود.

آنچه در چاف رخ داد، یک درگیری ساده نبود؛ بلکه استفاده از تسلیحات جنگی و ماشین جنگی علیه شهروندان غیرمسلحی بود که تنها جرمشان طلبِ حق بود. شعله ستوده در میانه‌ی این آتش و خون، جانش را فدای راه آزادی کرد. روایت‌های محلی از فضای نظامی و استفاده از ادوات جنگی در یک شهر کوچک ساحلی حکایت دارند؛ رفتاری هماهنگ و تکرارشونده که نشان می‌دهد هدف، نه پراکنده کردن جمعیت، بلکه حذفِ فیزیکی معترضان بوده است. شعله رفت، اما یاد او به عنوان مادری که ایستادگی را به عافیت‌طلبی ترجیح داد، برای همیشه در تاریخ گیلان و ایران جاودانه شد. خون او حالا موجی است که سدّ استبداد را در هم خواهد شکست.