علی منوچهرآبادی تک‌ستاره‌ی تهرانپارس

 

۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، حوالی فلکه سوم تهرانپارس، شاهد فاجعه‌ای بود که قلب هر رهگذری را به درد می‌آورد. علی منوچهرآبادی، جوان ۲۲ ساله و تک‌فرزند خانواده، در مسیر بازگشت از محل کار به خانه، در حالی که شانه‌به‌شانه‌ی پدر و مادرش قدم می‌زد، هدف شلیک مستقیم مأموران قرار گرفت.

گلوله‌ای که بر پیشانی بلند او نشست، نه تنها زندگی یک جوان، که تمامِ دنیای یک پدر و مادر را در لحظه‌ای ویران کرد.

پدر علی، در صحنه‌ای تکان‌دهنده، پیکر نیمه‌جان تنها فرزندش را بر دوش کشید و سراسیمه به سمت بیمارستان دوید؛ اما دریغ که پیشانیِ رویاهای علی شکافته بود و او پیش از رسیدن به امداد، در آغوش پدر جان سپرد. علی که در کنار پدرش به حرفه‌ی ساعت‌سازی مشغول بود، آرزو داشت روزی کارگاه بزرگ خودش را بنا کند و زمان را به تسخیر درآورد. او که پسرخاله‌ی «میثم کرانیان» (دیگر جان‌باخته‌ی راه حق در کرمانشاه) بود، میراث‌دار رنج و ایستادگی شد. علی برای ساختنِ فردایی بهتر قدم به خیابان گذاشت و در نهایت، برای آزادی جان سپرد.