برخی نامها بوی تخصص، امید و ایستادگی میدهند. رزیتا رخزاده، مهندس مکانیک و فارغالتحصیل دانشگاه سراسری گیلان، یکی از همان چهرههای درخشانی است که آیندهاش را فدای امروزِ وطن کرد. او که با کولهباری از دانش و آرزو قدم در راه گذاشته بود، در روز هجدهم دیماه همراه با خواهرش در منطقه مرزداران تهران، هدف کینهی کسانی قرار گرفت که جز زبان گلوله نمیدانند.
شبنم فردوسی، هنرمند ۳۷ ساله، گرافیست و عروسکسازی بود که تمام دنیایش را در رنگ و خیال خلاصه میکرد؛ اما در شامگاه ۱۸ دیماه ۱۴۰۴، او هنر اصلیاش را در خیابانهای تهران و در قلب اعتراضات «فاطمی» به نمایش گذاشت.
شبنم، فارغالتحصیل دانشگاه علموفرهنگ، زنی بود که علیرغم تنهایی عمیقش پس از مرگ والدین، هرگز اجازه نداد انزوای شخصی، او را از دغدغههای جمعی دور کند.
او نه از روی حادثه، که با انتخابی آگاهانه به میدان آمد و در هجوم وحشیانه نیروهای سرکوبگر، هدف شلیک مستقیم قرار گرفت. اصابت گلوله جنگی به پیکر این هنرمند، سندی دیگر بر هراس استبداد از ارادهی کسانی است که زیبایی را فدای حقیقت کردند. پیکر بیجان او پس از چهار روز بیخبری در کهریزک پیدا شد؛ چهار روزی که گویای غریبانهترین فصل زندگی زنی است که در سکوتِ خانه طراحی میکرد اما در فریادِ خیابان، جان خود را فدای آزادی کرد. امروز نام شبنم فردوسی نه به عنوان یک قربانی، بلکه به عنوان نماد ایستادگی زنی هنرمند در حافظه تاریخی این سرزمین ثبت شده است.
نظرات
ارسال یک نظر