زینب؛ زنی که در بن‌بستِ خون جان سپرد

 

زینب احمدی، زنی ۴۴ ساله و حامی بی‌پناهیِ حیوانات، در نوزدهمین روز از دی‌ماه ۱۴۰۴، در هیاهوی اعتراضات فلکه چهارم فردیس کرج، با شلیک مستقیم گلوله جنگی از پا درآمد. اما قصه زینب، تنها قصه‌ی یک شلیک نبود؛ قصه‌ی محاصره‌ی انسانیت بود.

او که پس از سال‌ها زندگیِ مستقل و از دست دادن والدینش، به تنهایی بار زندگی را به دوش می‌کشید، در لحظات آخر به پارکینگی پناه برد. دستان مهربان همسایه‌ها برای بستن زخم پای او شتافتند، اما چکمه‌پوشان مسلح، راهِ نفس را بستند. هر بار که تلاشی برای انتقال او به بیمارستان صورت گرفت، شلیک‌های مکرر ماموران مانع شد تا خونریزی، آرام‌آرام جان زینب را بستاند.

فاجعه پس از مرگ او پایان نیافت. پیکر زینب، پس از روزها فشار و آزار خانواده برای صدور جواز دفن، در غربتی ناخواسته و دور از محل زندگی‌اش، در خاک «بهشت علی» آرام گرفت. او که عمری را صرف حمایت از موجودات زنده کرده بود، در نهایت قربانیِ خشونتی شد که حتی حقِ درمان را از او سلب کرد. زینب احمدی، زنی که برای آزادی جان خود را فدا کرد، حالا به نمادی از استقامت در کوچه‌پس‌کوچه‌های فردیس بدل گشته است.