علی کرابی؛ فریادِ سبزوار در قلبِ نارمک

 

جمعه ۱۹ دی ۱۴۰۴، منطقه نارمک تهران شاهدِ حماسه‌ای تلخ و سرخ بود. علی کرابی، جوان ۲۷ ساله‌ای که از سبزوار به کرج آمده بود تا با حرفه‌ی موتورسازی چرخ‌های زندگی‌اش را بچرخاند، در میانه میدانِ قیام سراسری ۱۴۰۴ قرار گرفت.

او که برای حق‌طلبی و اعتراض به استبداد پا به خیابان‌های تهران گذاشته بود، هدف شلیک مستقیم و ناجوانمردانه‌ی نیروهای مسلح قرار گرفت؛ گلوله‌ای که از پشت، کمرِ این جوانِ پرشور را درید.

آنچه علی را در حافظه‌ی این قیام متمایز می‌کند، اراده‌ی پولادین اوست. او با وجود جراحت سنگین و خونریزی شدید، تسلیم نشد و با پایی که لرزان بود، خود را به تنهایی به بیمارستان انصار رساند. علی تا آخرین نفس برای زنده ماندن و ادامه دادن مسیرش تلاش کرد، اما شدت جراحات وارده، جانِ شیرین او را در همان شب گرفت. پیکر او که پس از دو روز در کهریزک شناسایی شد، سرانجام در خاکِ زادگاهش، روستای کرابِ سبزوار، آرام گرفت. علی کرابی رفت، اما نامش به عنوان نماد ایستادگی جوانان کارگر در قیام سراسری ۱۴۰۴، برای همیشه در تاریخ این سرزمین ثبت شد. او جانش را فدای آزادی کرد تا چرخ‌های استبداد برای همیشه از حرکت باز بایستند.