هاجر اسحاقی قلبی که برای ایران ایستاد

 

جمعه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، محله «شهرک کشوری» اصفهان شاهد وداع با زنی بود که نامش در فهرست جاودانه‌های راه آزادی ثبت شد. هاجر اسحاقی، بانوی ۴۲ ساله‌ای که در بخش بازرگانی مشغول به کار بود و تمام دنیایش در قامتِ پسر جوانش خلاصه می‌شد، در جریان اعتراضات مردمی هدف قساوت قرار گرفت.

نیروهای سرکوب، در اوج بی‌رحمی، مستقیماً قلبِ این مادر را هدف گلوله‌ی جنگی قرار دادند؛ قلبی که لبریز از امید به فردا و عشق به سرزمینش بود. هاجر اسحاقی، زنی از جنس کار و تلاش، جان خود را در راه آزادی فدا کرد تا نگذارد شعله‌ی حق‌طلبی در کوچه‌های اصفهان خاموش شود.

پیکر او پس از یک هفته بی‌خبری و تلخی، سرانجام در تاریخ ۲۶ دی‌ماه در آرامستان «باغ رضوان» اصفهان به خاک سپرده شد. اگرچه امروز مزار او در خاک سرد اصفهان است، اما یاد او به عنوان زنی که آرمانش بزرگ‌تر از هراسِ مرگ بود، در حافظه‌ی جمعی یک ملت زنده خواهد ماند. هاجر دیگر تنها مادرِ پسرش نیست، او اکنون مادرِ تمام آرزوهای دفن شده‌ای است که به زودی جوانه خواهند زد.