نانِ ناتمام و خونِ کارگر

 

جمعه، ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، برای چمستانِ مازندران تنها یک غروب معمولی نبود؛ این شهر شاهد ریختن خونِ جوانی بود که از سنگرِ کار و نان به سوی خانه بازمی‌گشت.

احمدرضا نائیجی، کارگر ۲۴ ساله‌ای که خستگی یک روز کاری را بر تن داشت، در میانه‌ی اعتراضات مردمی هدف شلیک مستقیم نیروهای حکومتی قرار گرفت و جان خود را برای آزادی فدا کرد.

احمدرضا در آستانه‌ی ورود به خانه‌اش بود، جایی که شاید سفره‌ای منتظر دستان پینه‌بسته‌ی او بود؛ اما گلوله‌هایی که امنیت مردم را نشانه گرفته بودند، سینه او را شکافتند. او که تمام روز را برای تامین معاش جنگیده بود، در نهایت در راه آرمانی بزرگتر—کرامت انسانی و رهایی—ایستاد و جان سپرد. این جوان ۲۴ ساله، نمونه‌ای از طبقه‌ی زحمت‌کشی است که امروز میانِ چرخ‌دنده‌های بی‌عدالتی و گلوله‌های سرکوب گرفتار شده است.

واقعه‌ی تلخ چمستان بار دیگر نشان داد که در این جغرافیایِ پُردرد، حتی مسیرِ بازگشت از کار به خانه نیز می‌تواند به قتلگاه تبدیل شود. پیکر احمدرضا نائیجی حالا در خاکِ مازندران آرمیده است، اما نام او به عنوان کارگری که نان را با خون معاوضه کرد تا آزادی را فریاد بزند، در تاریخِ ایستادگیِ شمال کشور جاودانه شد.