مشیریه؛ معراجِ سرخِ احمد

 

صدای گلوله‌ای که در هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴ در محله مشیریه تهران طنین‌انداز شد، تنها سکوت شب را نشکست؛ بلکه قلبی را از تپش وا داشت که برای وطن می‌تپید.

احمد عبادی کمند، فرزند ۴۴ ساله و غیور سبزواری که ساکن پایتخت بود، در میانه‌ی خیزش مردمی تهران هدف شلیک مستقیم نیروهایی قرار گرفت که وظیفه‌شان حفاظت بود، نه جنایت.

احمد، مردی که ریشه در خاک خراسان داشت و سال‌ها در تهران زیسته بود، در میانه‌ی دهه‌ی پنجم زندگی‌اش، عافیت‌طلبی را برنگزید. او به خیابان آمد تا صدای کسانی باشد که دهه‌هاست زیر بار ستم کمر خم نکرده‌اند. او برای آزادی جان خود را فدا کرد تا خونش گواهی بر مظلومیت و در عین حال قدرت ملتی باشد که از گلوله نمی‌هراسد.

فقدان احمد عبادی کمند برای خانواده و یارانش ضایعه‌ای جبران‌ناپذیر است، اما در مقیاس تاریخ یک سرزمین، او اکنون به نمادی بدل گشته که فاصله سبزوار تا تهران را با خون خود پیوند زده است. مشیریه دیگر تنها یک محله نیست؛ مشیریه حالا قدم‌گاه قهرمانی است که ایستادن را به نشستن ترجیح داد و با رفتنش، هزاران اراده‌ی دیگر را برای ادامه‌ی این مسیر روشن، شعله‌ور ساخت.