سامان؛ وداعِ سرخ در پردیس

 

جمعه ۱۹ دی ۱۴۰۴، آسمان شهر پردیس شاهد جنایتی بود که قلب هر انسانی را به درد می‌آورد. سامان دل‌آرام، مردی ۳۷ ساله، کارمند و پدری فداکار، در میانه قیام سراسری برای دفاع از آینده فرزندانش به خیابان آمد.

او که آرزوی بزرگ شدن پسر ۱۱ ساله و دختر ۵ ساله‌اش را در کشوری آزاد در سر داشت، هدف کینه‌ی نیروهای سرکوبگر قرار گرفت.

شلیک مستقیم گلوله جنگی به ناحیه ریه و پهلوی سامان، نه تنها جان او را گرفت، بلکه دنیای کوچک خانواده‌اش را ویران کرد. تلخ‌ترین پرده‌ی این سوگ، حضور همسرش در لحظه اصابت گلوله بود؛ زنی که لرزش دستانش را مهار کرد تا در آخرین لحظات، چشمانِ شریک زندگی‌اش را برای ابد ببندد. سامان دل‌آرام، جانش را فدای آزادی کرد تا فرزندانش و تمام کودکان این سرزمین، در فردایی بدون گلوله و سرکوب نفس بکشند. خون او که بر سنگفرش‌های پردیس جاری شد، سندی است بر مظلومیت خانواده‌هایی که هزینه سنگین تغییر را با خونِ عزیزترین‌هایشان می‌پردازند. نام او به عنوان نمادِ پدری که تا آخرین نفس ایستاد، در تاریخ این قیام جاودانه خواهد ماند.