پوریا دهقانی، جوانی ۲۱ ساله که برای ساختن آیندهای روشن به ترکیه مهاجرت کرده بود، تنها دو ماه پیش از آن واقعه تلخ برای تکمیل مدارک خود به ایران بازگشت؛ سفری که قرار بود پلی به سوی آرزوهایش باشد، اما به مسیری بیبازگشت بدل شد.
شدت جراحات ناشی از اصابت گلوله به ناحیه سر چنان سهمگین بود که شناسایی چهره پوریا ممکن نبود. پدر او ناچار شد پاره تنش را از روی نشانههای بدن و وسایل شخصیاش هویتیابی کند. پوریا در حالی هدف قرار گرفت که تنها دو روز به سالروز تولدش باقی مانده بود؛ هدیه تلخی که بهجای کیک تولد، بر دستان خانوادهاش گذاشته شد.
پیکر این جوان آزادیخواه در ۲۸ دیماه در زادگاهش، شهرضا، به خاک سپرده شد. او که جوانی مستعد و امیدوار بود، در راه باوری که به آن ایمان داشت، جانش را فدای آزادی کرد. وقتی ماموران برای تحویل وسایل باقیماندهاش تماس گرفتند، خانوادهاش از رفتن خودداری کردند؛ چرا که معتقد بودند «خودش مهم بود که رفت...» و دیگر هیچ نشان مادی نمیتواند جای خالی آن قامت بلند و آرزوهای ناتمام را پر کند.
نظرات
ارسال یک نظر