حسین طهرانچی فرزند ایران

 

حسین طهرانچی، هنرمند ۳۱ ساله‌ای که شور زندگی در رگ‌هایش جریان داشت، در شامگاه پنج‌شنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات منطقه نارمک تهران هدف گلوله قرار گرفت.

حسین تنها یک نام در میان آمارها نبود؛ او نوازنده‌ای چیره دست بود که با چندین ساز نجوا می‌کرد، ورزشکاری باانگیزه بود و درست در روزهایی که کلاس آوازش را آغاز کرده بود تا صدایش را به گوش آسمان برساند، صدایش را برای همیشه بریدند.

خانواده مستأصل او، پس از جست‌وجوهای بسیار، سرانجام پیکر بی‌جانش را در مرکز پزشکی قانونی کهریزک یافتند. مادر داغدارش در پیامی تکان‌دهنده از همگان خواسته است که هر جا نامی از پسرش برده می‌شود، در کنار آن عبارت مقدس «فرزند ایران» را مرقوم کنند؛ نامی که برازنده جوانی است که عاشقانه برای وطنش زیست. حسین در زندگی‌نامه اینستاگرامش جمله‌ای به یادگار گذاشته بود که امروز معنایی عمیق‌تر یافته است: «اگر نبودم، مرا در چیزهایی پیدا کنید که دوست‌شان داشتم.» او اکنون در قطعه‌ای از بهشت زهرای تهران آرمیده است، اما یاد او در میان نت‌های موسیقی، در گام‌های ورزشکاران و در قلب تک‌تک آزادی‌خواهان زنده مانده است؛ هنرمندی که در اوج جوانی، جانش را فدای آزادی کرد.