امیرمحمد خیاط؛ قهرمانی که فروخته نشد

 

نیشابور، شهر فیروزه‌ها، در شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ شاهد پرپر شدن یکی از نام‌آورترین فرزندان خود بود. امیرمحمد خیاط، جوان ۲۲ ساله‌ای که با تکیه بر بازوان توانمندش بیش از ۲۰ مقام قهرمانی و نایب قهرمانی در سطح باشگاهی و استانی را در کارنامه داشت، در حوالی میدان خیام هدف دو گلوله کینه قرار گرفت و جان خود را در راه آزادی فدا کرد.

او که عادت به سکوهای افتخار داشت، این بار بر بلندترین سکوی افتخار یک ملت ایستاد.

داستان امیرمحمد اما پس از خاک‌سپاری‌اش در «بهشت فضل»، ابعاد تکان‌دهنده‌تری به خود گرفت. نهادهای حکومتی که از خون او هراسان بودند، در تماسی با خانواده‌اش پیشنهادی شرم‌آور مطرح کردند: آن‌ها می‌خواستند با پرداخت هزینه‌های «قبر و سنگ قبر»، نام امیرمحمد را مصادره کرده و او را «شهیدِ حکومتی» بنامند تا جنایت خود را بپوشانند. اما غافل از آنکه خون قهرمانی که برای مردمش در میدان خیام بر زمین ریخت، با هیچ مبلغی معامله نمی‌شود. امیرمحمد خیاط شهیدِ راه آزادی است و سنگ مزار او گواهی بر ایستادگی خانواده‌ای است که ننگِ حمایتِ قاتلان فرزندشان را نپذیرفتند.