قلبی که برای آزادی ایستاد

 

ابوالفضل زارع، تازه ۱۸ سالش شده بود. جوانی از اهالی شهر بهاران فلاورجان که تمام آرزوهایش را در سینه داشت. نوزدهم دی‌ماه، محله «خانه اصفهان» شاهد وداع تلخ با پسری بود که جرمش چیزی جز حق‌خواهی نبود. او در تقابل نابرابر میان گلوله و سینه، راه سخت را انتخاب کرد.

ابوالفضل با اصابت مستقیم گلوله به سینه‌اش، از میان ما رفت، اما یادش در کوچه‌های بهاران و خیابان‌های اصفهان تکثیر شد. او نوجوانی بود که نیامده بود تا تماشاچی باشد؛ او آمد تا فصلی جدید را در تاریخ این سرزمین ورق بزند. هرچند پیکرش را از خانواده‌اش گرفتند، اما نام او اکنون به نمادی برای تمام جوانانی تبدیل شده که در راه آزادی جان خود را فدا کردند. او نه یک عدد در میان آمارها، که خونی تازه در رگ‌های یک ملت است که هرگز فراموش نخواهد شد.