هادی هوایی، مرد ۴۰ سالهای که دستان ماهرش در کارگاههای تراشکاری خیابان شاپور اصفهان به آهن جان میبخشید، در روز ۱۹ دیماه به یکی از تلخترین روایتهای ملکشهر تبدیل شد. هادی نه یک عدد در میان آمارها، بلکه پدر دو کودک ۱۱ و ۶ ساله بود که تمام دنیایشان در قامت بلند او خلاصه میشد.
فاجعه زمانی رخ داد که هادی در محلهی مادرش، جایی که باید امنترین نقطهی جهان برای هر فرزندی باشد، هدف شلیک مستقیم گلوله جنگی قرار گرفت. اصابت گلوله به ناحیه شکم، نه تنها جان این صنعتگر شریف را گرفت، بلکه کوچهی محل سکونت مادرش را به قتلگاه خاطرات و کابوسی ابدی برای پیرزنی تبدیل کرد که حالا هر روز باید از همان مسیری بگذرد که خون فرزندش بر آن ریخته شد.
پیکر هادی هوایی را به مدت ۸ روز در میان بیخبری و کارشکنیهای اداری نگاه داشتند و سرانجام پس از یک انتظار جانکاه، او را در خاک سرد باغ رضوان اصفهان به آغوش ابدیت سپردند. امروز، جای خالی او در میان دستگاههای تراشکاری شاپور و در آغوش فرزندان خردسالش، فریاد مظلومیت مردی است که قربانی خشونتی عریان در برابر چشمان نگران مادرش شد.
نظرات
ارسال یک نظر