فهیمه نجار عجم فرشتهای در میان آتش
۱۸ دی ماه ۱۴۰۴، در تقویم سرخ این سرزمین، با نام زنی گره خورد که معنای شجاعت را در التیام زخمها یافت. فهیمه نجارعجم، نه با سلاح، بلکه با دستانی که برای یاری گشوده شده بود، در میانهی میدان حضور داشت.
محمد عزیزی، ۲۶ ساله، فرزند شهرستان میانه، کارگر و فعال در تولیدی لباس بود؛
جوانی از دل مردم، با دستانی که برای زندگی کار میکرد و دلی که برای آزادی میتپید.
۱۸ دیماه در کرج، گلولهای مستقیم به قلبش شلیک شد؛
شلیکی که نهفقط سینه یک جوان، بلکه توهم امنیت سرکوبگران را شکافت.
محمد به جرم ایستادن، به جرم «نه» گفتن به ظلم، به شهادت رسید.
پیکر او در ۲۱ دیماه، در زادگاهش،
روستای طوق از توابع شهرستان میانه، به خاک سپرده شد؛
اما نامش در حافظه قیام زنده ماند.
محمد عزیزی یک شهید قیام است؛
نماد نسلی که با دست خالی،
در برابر گلوله ایستاد
و تاریخ را با خون خود امضا کرد.
نظرات
ارسال یک نظر