فهیمه نجار عجم فرشتهای در میان آتش
۱۸ دی ماه ۱۴۰۴، در تقویم سرخ این سرزمین، با نام زنی گره خورد که معنای شجاعت را در التیام زخمها یافت. فهیمه نجارعجم، نه با سلاح، بلکه با دستانی که برای یاری گشوده شده بود، در میانهی میدان حضور داشت.
برخی آدمها را نه با مدارک تحصیلیشان، که با وسعت قلب و پینهی دستهایشان میشناسند. میثم آیبد، جوان ۳۰ سالهی ساکن فردیس کرج، یکی از همانها بود.
او در نخستین شبهای اعتراضات در فردیس، از ناحیهی گلو هدف قرار گرفت و مجروح شد. پیکر زخمیاش ابتدا در بیمارستان سلیمانی و سپس برای جراحیهای سنگین به بیمارستان سینا منتقل شد. میثم، پس از روزها مقاومت و تحمل دو عمل جراحی دشوار، سرانجام در پنجم بهمنماه پر کشید.
میثم آیبد نه یک قربانی، که قهرمانی بود که آگاهانه جان خود را برای آزادی فدا کرد. او اکنون در خاک پاک روستای پدریاش، «مالمیر» از توابع شازند استان مرکزی، در آغوش سرد خاک اما در حافظهی گرم و همیشه بیدار تاریخ ما آرام گرفته است. یادش، چون گلوی زخمیاش، فریادی است که هرگز خاموش نخواهد شد.
نظرات
ارسال یک نظر