چشمانِ سرخِ کرج

 

برخی چهره‌ها در تاریخ یک ملت، فراتر از یک تصویر ساده، به نمادی از ایستادگی بدل می‌شوند. بهرام اخلاقی، مرد ۵۲ ساله‌ی کرجی و پدر دو فرزند، یکی از همین چهره‌هاست که در شامگاه خونین ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، لرزه بر تن استبداد انداخت. 

او در میانه‌ی قیام سراسری، هدف قساوتی قرار گرفت که مرزی برای بی‌رحمی نمی‌شناخت؛ شلیک مستقیم از فاصله‌ی نزدیک به صورت، چشم، گردن و جمجمه، نشان از هراسی داشت که مزدوران از نگاهِ نافذ او داشتند.

بهرام که برای آزادی فداکاری کرد، یک هفته تمام میان مرگ و زندگی در بیمارستان جنگید. او که پناهگاه خانواده‌اش بود، با پیکری درهم‌شکسته اما روحی سرافراز، سرانجام در ۲۶ دی‌ماه به یاران شهیدش پیوست. 

چشمان او که هدف گلوله قرار گرفت، آخرین بار شاهد ظلمی بود که دیگر تاب دیدنش را نداشت. کرج حالا داغدار پدری است که نخواست شاهد ذلت باشد و با خون خود، راه را برای نسل‌های بعد روشن کرد. یاد او، نه در گورستان‌های خاموش، که در گره شدنِ مشت‌های فرزندانش و فریادهای شبانه‌ی البرز زنده خواهد ماند. نام بهرام اخلاقی، سندی است بر جنایتی که هیچ‌گاه از حافظه‌ی تاریخ پاک نخواهد شد.