شهید راه آزادی رضا اسکندرپور، ۳۷ساله، اهل تهران، از نسل جوانی بود که سکوت را خیانت میدانست. در متن قیام سراسری ۱۴۰۴، زمانی که خیابانها فریاد میزدند و مردم برای بازپسگیری حق حیات و آزادی به میدان آمده بودند، رضا نیز همراه دوستانش به صفوف اعتراضکنندگان پیوست.
در میانهی رویارویی نابرابر، یکی از دوستان رضا هدف شلیک مستقیم مزدوران خامنهای قرار گرفت و بر زمین افتاد. لحظهای که بسیاری را میشکند، اما رضا را برافروخت. او نه عقب نشست و نه نظارهگر ماند؛ با تمام وجود به سمت عاملان جنایت یورش برد. این انتخاب، انتخاب آگاهی بود؛ انتخاب ایستادن.
مزدوران خامنهای که تاب دیدن این شجاعت را نداشتند، از پشتبامها به کمین نشستند و با ۶ گلوله جنگی مستقیم به قلبش، پیکر رضا را نشانه رفتند. قلبی که برای آزادی میتپید، آماج گلوله شد؛ اما حقیقت این است که آنچه ایستاد، جسم بود نه راه.
رضا اسکندرپور به شهادت رسید، اما صحنهی نبرد را ترک نکرد. خون او بر آسفالت تهران، سندی دیگر شد بر جنایت سازمانیافته رژیم و گواهی روشن بر اینکه نسل قیام، تا پایان ایستاده است.
او رفت، اما خیابان ماند… و مقاومت ادامه دارد.
نظرات
ارسال یک نظر