چشمانِ سرخِ کرج
برخی چهرهها در تاریخ یک ملت، فراتر از یک تصویر ساده، به نمادی از ایستادگی بدل میشوند. بهرام اخلاقی، مرد ۵۲ سالهی کرجی و پدر دو فرزند، یکی از همین چهرههاست که در شامگاه خونین ۱۹ دیماه ۱۴۰۴، لرزه بر تن استبداد انداخت.
تهران و پاکدشت، داغدارِ جوانی هستند که تنها ۲۶ سال داشت؛ محمدسام کیانی. پسری که تمام جوانیاش را صرفِ ساختنِ آینده و رویاهایش کرده بود، اما ۱۸ دیماه در مامازن، قلبِ پر از آرزویش هدف تیر جنگی قرار گرفت.
مظلومیت محمدسام به همینجا ختم نشد؛ چهار روز انتظار برای تحویل پیکر و پس از آن، فشارهای امنیتی که حتی حقِ سوگواری را از خانواده گرفت. دژخیمان نه تنها اجازه برگزاری مراسم سوم و هفتم را ندادند، بلکه با گرفتن تعهدهای اجباری، سعی کردند فریادِ غمِ مادر و پدر را در گلو خفه کنند. آنها از پیکر بیجانِ محمدسام هم میترسیدند، اما نمیدانند آرزوهایی که او به زیر خاک برد، حالا در دلِ هر جوانِ ایرانی جوانه زده است.
نظرات
ارسال یک نظر