گلوله‌ای که یک خانواده را شهید کرد

 

در ۱۹ دی ۱۴۰۴ در کرج، یک خانواده که نماد معمولی از زندگی شهروندی بودند، به‌گونه‌ای بی‌رحمانه هدف تیراندازی مستقیم ماموران حکومتی قرار گرفتند.

بیژن مصطفوی، ۵۵ ساله، بازنشسته آموزش و پرورش، زهرا بنی‌عامریان، ۴۸ ساله، بازنشسته تامین اجتماعی، و دانیال مصطفوی، ۱۹ ساله و دانشجوی کامپیوتر، در لحظه‌ای که داخل خودروی شخصی‌شان بودند، به رگبار گلوله بسته شدند و هر سه به شهادت رسیدند.

این اتفاق وحشیانه، نه تنها یک خانواده را نابود کرد، بلکه یادآور جنایتی عمیق در برابر همه کسانی است که تنها خواستار حق زندگی، آزادی و کرامت انسانی بودند. آنان که در مسیر آزادی ایستادند و جان دادند، با خونشان سند مظلومیت و مقاومت ملت ایران را ثبت کردند.

دانیال، جوانی که آینده‌اش در دستانش بود، بیژن و زهرا، پدر و مادری که در کنار فرزندشان ایستادند — همه در یک لحظه تاریک، نور حقیقت را روشن کردند. گلوله‌ها جسمشان را نشانه رفتند، اما اراده و یادشان، در دل قیام و در جبهه آزادی، ماندگار شد.

این شهادت‌ها یک حادثه ساده نیست؛ بلکه نمادی از سیاست سرکوب سازمان‌یافته‌ای است که مقاومت ملت ایران را هدف گرفته است. واکنش‌ها در داخل و خارج کشور نشان می‌دهد که این سرکوب، نه تنها نمی‌تواند حرکت مردم را متوقف کند، بلکه آن را پررنگ‌تر و متحدتر کرده است.

خون این شهیدان، همانند خون هزاران جان‌باخته دیگر در قیام‌های اخیر، پیوندی ناگسستنی با ادامه قیام تا رسیدن به آزادی ایران برقرار کرده است. هر قطره از این خون‌ها، همچون مشعل امید، راه مقاومت را روشن‌تر می‌کند و یادآور می‌شود که تا آزادی کامل قیام ادامه دارد.