چشمانِ سرخِ کرج
برخی چهرهها در تاریخ یک ملت، فراتر از یک تصویر ساده، به نمادی از ایستادگی بدل میشوند. بهرام اخلاقی، مرد ۵۲ سالهی کرجی و پدر دو فرزند، یکی از همین چهرههاست که در شامگاه خونین ۱۹ دیماه ۱۴۰۴، لرزه بر تن استبداد انداخت.
فاطمه عبدالهی؛ خونِ آرزو در تهرانپارس
فاطمه عبدالهی، متولد ۱۳۶۱ در قیطریه تهران، زنی بود که شجاعت را معنایی دوباره بخشید. او که لیسانس کامپیوتر داشت و با ۲۰ سال تلاش شبانهروزی در حوزه پوشاک، تکیهگاه و حلال مشکلات پدر و مادرش بود، در روز جمعه ۱۹ دیماه در تهرانپارس هدف مزدوران خامنهای قرار گرفت.
فاطمه درست در روزهایی که پس از سالها زحمت، طعم خوشبختی و زندگی مشترک را میچشید، با آرزوی دیدن ایرانی آزاد به خیابان آمد. او با شلیک دو گلوله (به قلب و پا) توسط مزدوران خامنهای، به شهادت رسید.
مظلومیت او حتی پس از رفتنش ادامه داشت؛ ساعتها انتظار خانواده در خانه با پیکر او و سرگردانی بین اورژانس و بیمارستان، سندی بر بیرحمی آن شب است. او که آرزو داشت پسرش در ایران آزاد بزرگ شود، خود به نماد استقامت بدل شد. پیکر این بانوی استوار که از هزار کوه قویتر بود، در قطعه ۹۰ بهشت زهرا به خاک سپرده شد، اما فریاد شجاعتش هرگز خاموش نخواهد شد.
نظرات
ارسال یک نظر