در دل ملارد، در زمستان ۱۴۰۴؛ زمانی که صدای عدالت‌خواهی مردم به خیابان‌ها طنین‌انداز شده بود، رضا رحمتی، جوانی از میان رزمندگان واقعی راه آزادی، با قدم‌هایی مصمم و قلبی سرشار از امید به جمعیت عدالت‌جویان پیوست. او نه به دنبال شهرت بود، نه امتیازی خواست — تنها خواست آزادی و برابری را در صدای خروش ملت خود بازتاب داد.
اما پاسخ رژیم سرکوبگر، گلوله بود؛
گلوله‌ای مستقیم، اما به هدفی که هرگز خاموش نشد.
رضا در میدان ملارد، در مقابل چشمان میلیون‌ها چشم بیدار، به شهادت رسید، تا نام آزادی بلندتر طنین‌انداز شود.
او رفت،
ولی شور و جسارتی که کاشت، تا آزادی این سرزمین باقی خواهد ماند.
راه او، راه همه‌ی شهیدان راه آزادی است —
نه فروکش می‌کند،
نه فراموش می‌شود.
نظرات
ارسال یک نظر