فهیمه نجار عجم فرشتهای در میان آتش
۱۸ دی ماه ۱۴۰۴، در تقویم سرخ این سرزمین، با نام زنی گره خورد که معنای شجاعت را در التیام زخمها یافت. فهیمه نجارعجم، نه با سلاح، بلکه با دستانی که برای یاری گشوده شده بود، در میانهی میدان حضور داشت.
سروش خبازیان مقدم، جوان ۲۳ سالهی اصفهانی، نمونهای از درخشش و دانش نسل دهههشتادی بود که نامش در قلب اصفهان حک شد. سروش که به عنوان مدرس و مترجم زبان انگلیسی شناخته میشد، با تکیه بر دانش و تخصص خود، پلی میان کلمات و آگاهی ساخته بود.
این جوان تحصیلکرده و بااستعداد، به جای حضور در کلاسهای درس، جان خود را در راه آزادی و وطن فدا کرد. پیکر سروش خبازیان در آرامستان باغ رضوان اصفهان به خاک سپرده شده است. روایت سروش، روایتِ سوختنِ سرمایههای علمی ایران است؛ جوانی که کلمات را ترجمه میکرد، اما در نهایت، معنایِ والای ایستادگی را با خون خود برای تاریخ معنا کرد. امروز باغ رضوان، میزبان ستارهای است که نورش هرگز خاموش نخواهد شد.
نظرات
ارسال یک نظر