مادری که در آغوش پسرش به شهادت رسید

 

جمعه، ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، خیابان «باغ دریاچه» اصفهان شاهد صحنه‌ای بود که هرگز از حافظه‌ی تاریخی این شهر پاک نخواهد شد. آرزو عابدی، زنی ۵۰ ساله و مادری فداکار، نه برای تماشا، که دوشادوش دختر ۲۵ ساله و پسر ۱۹ ساله‌اش به صف معترضان پیوسته بود.

در هجوم بی‌امان و شلیک‌های مستقیم نیروهای سرکوبگر، سینه‌ی این مادر هدف گلوله قرار گرفت تا نام او در فهرست سرخ جاویدنامان وطن ثبت شود.

تراژدی آرزو در آخرین دقایق حیاتش به اوج خود رسید؛ جایی که او در میان بهت و شیون، در آغوش پسر جوانش جان سپرد. مادری که تمام عمر پناه فرزندانش بود، در آخرین لحظات، گرمای آغوش پسرش را با خود به ابدیت برد. آرزو عابدی نه تنها یک مادر، بلکه نمادی از پیوند نسل‌ها در مسیر رهایی بود که جان خود را برای آزادی فدا کرد. حالا اصفهان، زنی را به یاد می‌آورد که با شجاعتی مثال‌زدنی، ترس را به زانو درآورد و خونش را سنگفرش خیابان‌های شهر کرد تا فردایی روشن‌تر برای فرزندان ایران رقم بخورد.