فهیمه نجار عجم فرشتهای در میان آتش
۱۸ دی ماه ۱۴۰۴، در تقویم سرخ این سرزمین، با نام زنی گره خورد که معنای شجاعت را در التیام زخمها یافت. فهیمه نجارعجم، نه با سلاح، بلکه با دستانی که برای یاری گشوده شده بود، در میانهی میدان حضور داشت.
پرهام؛ پرواز از بهارستان
برخی شناسنامهها زودتر از آنکه ورق بخورند، به تاریخ میپیوندند. پرهام داودی کاشانی، جوان ۱۸ سالهی بختیاری از طایفه «کورکور» ایذه، نمونهای از همین نسلِ نترس بود.
او که با هزار امید دیپلمش را گرفته و برای ورودی بهمنماه در رشته مهندسی برق دانشگاه صنعتی سیرجان پذیرفته شده بود، قرار بود آیندهاش را با نور و انرژی بسازد. اما نوزدهم دیماه ۱۴۰۴، سرنوشت او در خیابانهای بهارستانِ اصفهان، مسیر دیگری یافت.
پرهام در اوج جوانی و آگاهی، آرزوهای دانشگاهیاش را با حضور در میدان جابهجا کرد و در راه فداکاری برای آزادی، هدف اصابت گلوله در ناحیه حساس ران قرار گرفت. خونریزی شدید، مجالی به این سروِ جوان نداد و او پیش از آنکه روی صندلیهای دانشگاه بنشیند، به جاویدنامان وطن پیوست. پیکر پاک او صبح بیستم دیماه در آرامستان روستای «عباسآباد» از توابع اردل، در آغوش خاکِ پدریاش آرام گرفت. پرهام نرفت تا مهندس شود، او رفت تا معمارِ بیداریِ یک ملت باشد.
نظرات
ارسال یک نظر