فهیمه نجار عجم فرشتهای در میان آتش
۱۸ دی ماه ۱۴۰۴، در تقویم سرخ این سرزمین، با نام زنی گره خورد که معنای شجاعت را در التیام زخمها یافت. فهیمه نجارعجم، نه با سلاح، بلکه با دستانی که برای یاری گشوده شده بود، در میانهی میدان حضور داشت.
برخی لحظهها در تاریخ یک ملت، فراتر از یک حادثه، به نمادی از معصومیتِ هدفگرفتهشده بدل میشوند. شامگاه ۱۸ دیماه ۱۴۰۴، محله الهیه کرمانشاه شاهد واقعهای بود که قلب هر انسانی را به درد میآورد.
روایتها حاکی از آن است که او در میانهی ناآرامیها، نه در میدان نبرد، بلکه دقیقاً مقابل در منزل شخصیاش، در لحظهای که قصد عزیمت به بیمارستان را داشت، جان سپرد. او که برای آزادی فداکاری کرد، مجالی برای رسیدن به درمان نیافت و در همان نقطه، جان به جانآفرین تسلیم کرد.
رفتن او، نه یک پایان، که سندی دیگر بر مظلومیت کسانی است که حتی در حریم خانهی خود نیز از گزند حوادث در امان نیستند. یاد شهلا کاکایی به عنوان زنی که در آستانهی خانهاش جاودانه شد، در حافظه جمعی ما باقی خواهد ماند.
نظرات
ارسال یک نظر