خونِ بلوط در زنده‌رود

 

نوزدهم دی‌ماه، حوالی سه‌راه سیمین اصفهان، روایت مردی به سرخی گرایید که اصالتش از کوه‌های بلند دورود بود و سکونتش در قلب سپاهان. محمود لک، ۳۸ ساله، فرزند غیور لرستان، در میانه میدان ایستاد و با اصابت گلوله‌های جنگی به پهلو و گلو، جان خویش را برای آزادی فدا کرد.

او که نان‌آور و تکیه‌گاه بود، نوزدهم دی را به تاریخ پیوند زد و هفت روز بعد، در ۲۶ دی‌ماه، خاک سرد فولادشهر او را در آغوش کشید. پیکر او در اصفهان به امانت گذاشته شد، اما نامش به بلندای اشترانکوه و وسعت زاینده‌رود جاودانه گشت. او نرفت، او در رگ‌های این خاک تکثیر شد تا گواهی باشد بر مظلومیت و شجاعت نسلی که برای فردایی روشن، از جان گذشتند.