خونِ «اعظم»؛ فریادِ تهران

 

شامگاه پنج‌شنبه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، خیابان‌های تهران شاهد حضور زنی بود که برای فردای روشن‌ترِ فرزندان این سرزمین قدم به میدان گذاشته بود. اعظم حسنی، شهروند ۴۷ ساله و متأهل، در هجوم گلوله‌ها و فریادها، هدف شلیک مستقیم گلوله جنگی نیروهای سرکوبگر قرار گرفت.

او نه یک عدد در میان آمارها، بلکه زنی بود که در میانه زندگی روزمره، ایستادگی را بر سکوت ترجیح داد. شلیک مستقیم به زنی در آستانه ۴۷ سالگی، نشان از ترسی است که مستبدان از اراده‌ی ملت دارند. اعظم حسنی در راه آرمان‌های انسانی‌اش ایستاد و در نهایت مظلومیت اما با شکوهی تمام، جان خود را فدای آزادی کرد.

خون او اکنون به رگی جدید در کالبد اعتراضات پایتخت تبدیل شده است. نام او در کنار هزاران ستاره‌ی دیگر که در آسمان این وطن درخشیدند، ثبت شد تا یادآوری کند که مسیر رسیدن به جمهوری دموکراتیک، با ایثار کسانی هموار می‌شود که ترس را به زانو درآوردند. یادش گرامی و راهش پر رهرو باد.