حامد فخرایی؛ آرزویی که در خاک خفت

 

حامد فخرایی، جوان ۲۳ ساله و مدیر کافه و بوفه یک باشگاه ورزشی در محله مسعودیه تهران، یکی از جان‌باختگانی است که آرزوی ساختن آینده‌ای بهتر برای فرزندانش، او را به صحنه ایستادگی کشاند.

در روز پنجشنبه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات مردمی، حامد از ناحیه سر هدف شلیک مستقیم گلوله ماموران سرکوبگر قرار گرفت و جان سپرد؛ این واقعه تلخ درست در آستانه ۱۹ دی‌ماه رخ داد، روزی که او مشتاقانه خود را برای برگزاری جشن تولد ۱۰ سالگی دختر بزرگش آماده کرده بود.

از حامد دو دختر به یادگار مانده است؛ یکی ۱۰ ساله و دیگری نوزادی ۴ ماهه. به گفته نزدیکانش، او همواره آرزو داشت دخترانش در ایرانی بهتر و آزادتر زندگی کنند. پس از ناپدید شدن ناگهانی حامد در ۱۸ دی، پدرش روزها با بیم و امید، بیمارستان‌ها، کلانتری‌ها و بازداشتگاه‌ها را زیر پا گذاشت تا اثری از فرزندش بیابد. سرانجام پس از ۶ روز جستجوی تلخ، در روز چهارشنبه ۲۴ دی‌ماه ۱۴۰۴، پیکر بی‌جان او در پزشکی قانونی کهریزک شناسایی شد و دو روز بعد، در ۲۶ دی‌ماه، در آرامستان بهشت زهرای تهران آرام گرفت.

او پدری دلسوز و شجاع بود که جانش را برای آزادی فدا کرد. امروز، دختر ۱۰ ساله‌اش در میان بی‌قراری‌هایش از ایستادگی سخن می‌گوید و با قاطعیت اعلام می‌کند که می‌خواهد راه پدرش را ادامه دهد و دادخواه خون پاک او باشد؛ صدایی که نشان می‌دهد شعله‌ی آرمان‌های حامد در سینه نسل بعدی همچنان روشن است.

یادش گرامی و نامش جاودان