خیابان پیروزی تهران، در عصر پنجشنبه ۱۸ دیماه ۱۴۰۴، شاهد یکی از ناجوانمردانهترین صحنههای تاریخ خود بود. اشکان (هادی) اصانلو، جوان ۳۳ سالهای که تمام امید و دار و ندار یک خانواده بود، در میان دود غلیظ گاز اشکآور و غوغای اعتراضات، راه خانه را گم نکرد، بلکه آگاهانه مسیر آزادی را برگزید.
روایت لحظات آخر او تکاندهنده است؛ وقتی در هیاهوی جمعیت از دوستانش جدا شد، در خلوتِ یک کوچه، جایی که هیچ چشمی جز دیوارها شاهد نبود، در محاصرهی کسانی قرار گرفت که پاسخ فریاد را با سربِ داغ میدهند. شلیک مستقیم اسلحه ساچمهای از فاصلهای چنان نزدیک که قفسه سینهاش را شکافت، نشان از قساوتی دارد که حتی از سایهی یک جوان در کوچهای بنبست هم میهراسد. اشکان تکفرزند بود، اما با فدا کردن جان خود برای آزادی، حالا هزاران خواهر و برادر در سراسر ایران دارد که نامش را فریاد میزنند. خون او در قلب خیابان پیروزی، سندی است بر مظلومیت نسلی که برای حق زندگی، از خودِ زندگی گذشت.
نظرات
ارسال یک نظر