در شامگاه ۱۹ دیماه ۱۴۰۴، خیابانهای منطقه پونک تهران شاهد وداع با یکی دیگر از فرزندان شجاع خود بود. پرستو نامآور، شهروند ۳۰ سالهای که با امیدی به وسعت نامش برای حقخواهی به خیابان آمده بود، در پی شلیک مستقیم و هدفمند نیروهای حکومتی، هدف دو گلوله جنگی قرار گرفت و جان سپرد.
پرستو، زنی از نسل بیدار ایران که در اوج جوانی و آگاهی ایستاده بود، جان خود را در راه آزادی فدا کرد تا نوری بر تاریکیِ شبهای تهران بتاباند. اصابت دو گلوله به پیکر او، نشان از قساوت بیحد سرکوبگرانی داشت که پاسخ فریادهای مسالمتآمیز شهروندان را با داغترین سربها میدهند.
او که ساکن تهران بود، در لحظهای که میخواست فردایی بهتر را برای هموطنانش رقم بزند، به خون غلتید. یاد پرستو نامآور اکنون به بخشی از حافظه جمعی مبارزات پونک و تمام ایران بدل شده است؛ نامی که در میان دیوارهای شهر طنینانداز میماند و یادآور بهایی است که برای رسیدن به روشنایی پرداخت میشود. اگرچه پیکر او از میان ما رفت، اما عزم و ارادهاش در مشتهای گرهکرده و قدمهای استوار دیگران تکثیر خواهد شد.
نظرات
ارسال یک نظر