شهر کوچک چمگردان در استان اصفهان، مردی را در آغوش خود پرورده بود که نامش با سخاوت و دستگیری گره خورده بود. محسن رمضانی، ساختمانساز ۳۷ سالهای که زندگیاش را وقف ساختن و آبادانی کرده بود، بیش از هر چیز به چشمداشتی از مهربانی و دلسوزی شناخته میشد.
تاریخ به یاد خواهد داشت که در روزهای سخت و سرنوشتساز این دیار، چه سرمایههای درخشانی در راه رسیدن به سپیده جان باختند.
عباس بهمنی، یکی از همین چهرههای پرامید و نامهای ماندگار است؛ جوانی متولد سال ۱۳۷۹، که در اوج پویایی، نبوغ و تلاش قرار داشت. او دانشجوی مقطع کارشناسی ارشد رشته فناوری اطلاعات (IT) بود؛ از آن دست جوانانی که آیندهای روشن را برای خود و میهنش ترسیم میکرد و مظهر آگاهی و دانایی نسل خود بود.
اما سرنوشت او در روز ۱۹ دیماه در شهرری تهران به گونهای دیگر رقم خورد. در آن روز بارانی از خشم و آتش، عباس بهمنی در مواجهه با نیروهای سرکوبگر، هدف اصابت بیرحمانهٔ گلولههای ساچمهای قرار گرفت و با ضربات متعدد چاقو توسط آنان به شدت مجروح شد و مظلومانه جان سپرد.
او نیز به کاروان سرخفام بیداران پیوست و جان خود را در راه آزادی فدا کرد. جوانی که میتوانست با دانش و تخصص خود پشتوانهای برای فردای این سرزمین باشد، تن به ذلت و سکوت نداد و نامش برای همیشه در شمار ایستادگانِ وطن ثبت شد. یاد عباس بهمنی و تمامی رهروان راه رهایی، همواره در قلب تاریخ و خطهٔ شهرری زنده و جوشان باقی خواهد ماند.
نظرات
ارسال یک نظر