برخی نامها در تاریخ یک شهر، فراتر از یک واژه ساده میروند و به نمادی از معصومیت، ایستادگی و مظلومیت بدل میشوند. نادیا خوشفکر، جوان ۲۷ ساله اهل رشت، یکی از همین نامهای ماندگار است که سرنوشتش در غروب پنجشنبه ۱۸ دیماه ۱۴۰۴ در میدان شهرداری رشت برای همیشه تغییر کرد.
ندا محمدی، نقاش ۲۴ساله ساکن محله پیروزی تهران، هنرمندی بود که بوم نقاشی را با خیابان تعویض کرد تا طرحی نو از شجاعت ترسیم کند. در شامگاه ۱۹ دیماه ۱۴۰۴، در حالی که همراه خانوادهاش در کنار مردم ایستاده بود، هدف گلوله قرار گرفت.
او حتی پس از اصابت تیر به پایش، با بستن زخم با شال خود، ایستادگی را معنا کرد و تا آخرین لحظه به یاری دیگر مجروحان شتافت. ندا که در آغوش پدرش جان سپرد، نمونهای بارز از کسانی بود که برای رسیدن به باوری والاتر، جانفشانی کردند. او در راه تحقق آرمانهایش، شجاعانه جانش را فدای آزادی کرد. پیکر او پس از ۶ روز فشار و تهدید، سرانجام در سکوتی تحمیلی به خاک سپرده شد، اما یاد او بهعنوان نمادی از مهربانی و مقاومت در قلبها زنده خواهد ماند.
نظرات
ارسال یک نظر