شلیک به سر پارسا معدنچیان در دیماه ۱۴۰۴، تنها هدف گرفتن یک نوجوان ۱۷ ساله نبود؛ بلکه تلاش نافرجام برای خاموش کردن جرقهی بیداری یک نسل بود. پارسا در صادقیه سینه به سینهی گلوله ایستاد و برای آنچه به آن باور داشت، جانش را برای آزادی فدا کرد.
آنها به خیال خود شعلهای را کشتند، غافل از اینکه با این ایستادگی، انبار باروتی از خشم و امید را شعلهور کردند. امروز ما در سوگ پارسا ننشستهایم، بلکه تولد دوبارهی او را در قامت هزاران نوجوان دیگر تماشا میکنیم. هر ایستادگی ما، تداوم راه او و تیری است بر قلب هراسی که بر جانِ ستم افتاده است.
راه پارسا و رویاهای هفدهسالگیاش تا رسیدن به صبح روشن، در رگهای این سرزمین جریان دارد.
برای پارسا، برای تمام رویاها، برای آزادی.
نظرات
ارسال یک نظر