مرضیه جلالی؛ نیمی که در راه آزادی پر کشید

 

داستان دوقلوها همیشه داستانِ «با هم بودن» است؛ از اولین تپش‌های قلب در رحم مادر تا اولین گام‌ها و اولین لبخندها. مرضیه جلالی و خواهرش، دو تصویر در یک آینه بودند. آن‌ها با هم به دنیا آمدند، با هم قد کشیدند و حتی در یک روز، رخت سپید عروسی به تن کردند تا پیمان ببندند که تا همیشه کنار هم بمانند.

قرار بود با هم پیر شوند و عصای دست یکدیگر باشند، اما تقدیرِ ایران در سال ۱۴۰۴، مسیر دیگری را پیش روی این دو خواهر گذاشت.

در ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در کوران قیام و در میان فریادهای حق‌طلبی مردم نجف‌آباد اصفهان، شلیک بیداد، این پیوند ابدی را گسست. مرضیه، نیمی از وجودش را در خانه گذاشت و نیم دیگرش را به خیابان برد تا سهمش را برای رسیدن به آزادی بپردازد. او در همان روزی به شهادت رسید که تاریخ اصفهان هرگز آن را فراموش نخواهد کرد. حالا خواهرش با قلبی پاره‌پاره می‌نویسد: «نه بی‌معرفت، تو زودتر رفتی...» مرضیه جلالی نشان داد که عشق به آزادی، گاهی حتی از عمیق‌ترین پیوندهای خونی هم فراتر می‌رود. او جانش را در راه آزادی فدا کرد تا نه‌تنها خواهرش، بلکه تمام خواهران و برادران این سرزمین، در فردایی روشن‌تر، طعم رهایی را بچشند.