مدال خونین قهرمان

 

نام علی آرمند با قدرت، جوانی و عشقی بی‌پایان به میهن گره خورده است؛ جوانی که در سن ۱۸ سالگی، به‌جای آنکه روی سکوهای افتخار ایستاده و مدال‌های بیشتری را بر گردن بیاویزد، هدف گلوله‌هایی قرار گرفت که رویاهایش را نشانه رفته بودند.

او که تنها یک روز پیش از آن واقعه‌ی تلخ در ۱۹ دی‌ماه، هجدهمین سالروز تولدش را پشت سر گذاشته بود، در شاهین‌شهر به چهره‌ای بدل شد که نامش در تاریخ مقاومت این سرزمین حک خواهد ماند.

علی، قهرمانی در رشته بدنسازی بود؛ ورزشکاری که با انضباط و تلاشی خستگی‌ناپذیر، پیکر و اراده‌اش را برای ساختن آینده‌ای روشن صیقل داده بود. اما میهن‌پرستی او فراتر از دیوارهای باشگاه بود. او در لحظه‌ای که احساس کرد صدای مردمش به حضور او نیاز دارد، شجاعت را بر سکوت ترجیح داد و جانش را در راهی فدا کرد که به آن باور داشت.

پیکر این جوانِ ورزشکار، تحت فشارهای امنیتی، به دور از هیاهوی شهری که در آن زیسته بود، در خاکِ روستای پدری‌اش در اسلام‌آباد غرب آرام گرفت. اگرچه تلاش شد تا خاکسپاری او در سکوت برگزار شود، اما یاد و خاطره‌ی علی آرمند در قلب‌های لرزانِ هم‌رزمان و هم‌وطنانش تکثیر شد. او که مدال‌آورِ میادین ورزشی بود، آخرین و ماندگارترین مدال خود را از دستِ آزادی و در راهِ وطن دریافت کرد.

امروز، نه تنها خانواده و دوستانش، بلکه تمام کسانی که قصه‌ی او را می‌شنوند، در برابر عظمت اراده‌ی این جوان ۱۸ ساله سر تعظیم فرود می‌آورند. نام علی آرمند، فراتر از یک ورزشکار، به عنوان نمادی از نسلِ شجاعی باقی خواهد ماند که برای رسیدن به سپیده‌دم، از سیاه‌ترین لحظات شب هراسی نداشتند.